Τα Πάθη στους Στωικούς

Τα Πάθη στους Στωικούς
Σύμφωνα με τους Στωικούς τα βασικά πάθη της ψυχής είναι τέσσερα:
  •  λύπη (ή πόνος)
  •  φόβος
  •  επιθυμία
  •  ηδονή (ως αυτοσκοπός)
Αυτά θα πρέπει να αποφεύγονται από τους ανθρώπους που θέλουν ειλικρινά να ζουν σύμφωνα με τη φύση τους, το «ζην κατά φύσιν», γιατί, χωρίς να το καταλαβαίνουν, οδηγούνται σε εκφράσεις και αντιδράσεις για τις οποίες δεν συμφωνεί ο βαθύτερος εαυτός τους, (τοΗγεμονικό των Στωικών), με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να μετανιώνουν και να αισθάνονται άσχημα γι’ αυτές τις πράξεις τους.
Εξ αυτών, η έντονη και δεσμευτική επιθυμία και ο φόβος (κάποιου δηλαδή προσώπου ή πράγματος που θεωρούμε καλό, δηλαδή ωφέλιμο ή κακό δηλαδή βλαβερό), είναι πρωτογενή, ενώ η ηδονή (που προέρχεται από την απόκτηση του επιθυμητού) και η λύπη ή πόνος(που αποτελεί το αντίθετο της ηδονής και προέρχεται από την αντιμετώπιση κάποιου εξωτερικού φοβικού  αντικειμένου, σκέψης ή αισθήματος), χαρακτηρίζονται ως δευτερογενή.
Επίσης, η επιθυμία και η ηδονή χαρακτηρίζονται από τους Στωικούς ως αγαθά (πάθη), ενώ οφόβος και ο πόνος ως δεινά ή κακά (πάθη).
Για να αντιμετωπίσουμε και να ελέγξουμε ένα πάθος, θα πρέπει να αναχθούμε στο πρωτογενές επίπεδο έκφρασής του (επιθυμία ή φόβος κάποιου προσώπου ή πράγματος) και να ελεγχθεί συνειδητά (λογικά) εάν είναι πράγματι ωφέλιμο ή βλαβερό για εμάς.
Π.χ. επιθυμώ σφόδρα (είμαι ερωτευμένος) να παντρευτώ κάποια για την οποία μου λένε φίλοι ότι είναι ψυχικά άρρωστη ή εξαρτημένη σε τοξικές ουσίες. Εγώ όμως δεν τους ακούω και κάνω αυτό που μου αρέσει (μένω στην ηδονή αποφεύγοντας τον πόνο…)
Τα παραπάνω επιγράφονται συνοπτικά από τους Στωικούς με ένα τρίλεξο: εμπάθεια-απάθεια-ευπάθεια.

Αυτό θέλει να πει ότι ο άνθρωπος που σκοπεύει συνειδητά και έμπρακτα τη μη περιστασιακή ευδαιμονία στη ζωή του, πρέπει να αποφεύγει στις εκφράσεις του τις ακρότητες τηςεμπάθειας (με την έννοια του έντονου και ανεξέλεγκτου πάθους, το οποίο μορφοποιείται ωςέντονη ενεργητικότητα και επιθετικότητα προς τα έξω) και της ευπάθειας (με την έννοια του έντονου και ανεξέλεγκτου πάθους, το οποίο μορφοποιείται ως έντονη παθητικότητα καιεπιθετικότητα προς τα μέσα), και να προσπαθεί να μένει στην ενδιάμεση θέση, της απάθειας
ΠΗΓΗ

Αντιμετωπίζοντας τη ψυχοφθόρα κρίση


Αντιμετωπίζοντας τη ψυχοφθόρα κρίση
Περίληψη ομιλίας-συζήτησης του Γιώργου Ρίζου, δρ ψυχολογίας Παν/μίου Στρασβούργου, εκπροσώπου τηςΕλληνικής Εταιρείας Φιλοσοφικής Ψυχολογίας και Ψυχοθεραπείας, που οργάνωσε ο Δ.Ο.Π.Α.Π. (Δημοτικός Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού & Περιβάλλοντος) στη Δημοτική Βιβλιοθήκη, Αγαμέμνονος 4 στο Χολαργό, τη Δευτέρα 30-1-2012
(Δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημ. του Δήμου Παπάγου-Χολαργού «30 μέρες…» στις 3/2/12)
_____________
       Στην κοινωνίας μας, στην οποία έχει εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια μια πρωτόγνωρη οικονομική κρίση, (φυσικά όχι για όλους στον ίδιο βαθμό), όλα τα μέλη της τα οποία θέλουν να προφυλαχθούν από τις πολύ τοξικές ψυχολογικές συνέπειες αυτής, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν καλά ορισμένες πραγματικότητες, ορισμέναδεδομένα. Πραγματικότητες και δεδομένα τα οποία, στο βαθμό που τα δεχτούμε (συνειδητοποιήσουμε) καλά μέσα μας, θα μας εξασφαλίσουν την καλύτερη προφύλαξη, αντιμετώπιση και διαχείριση αυτής της κρίσης ώστε, βγαίνοντας κάποια στιγμή απ’ αυτή όταν ολοκληρώσει τον κύκλο της (κατά το …«κρίση είναι, θα περάσει…»), να βρεθούμε στην κατηγορία αυτών οι οποίοι θα συνεχίσουν τη ζωή τους ανανεωμένοι και πιο δυνατοί και με τις λιγότερες δυνατόν απώλειες και λάθη που έγιναν σ’ αυτή την περίοδο, σε όλα τα επίπεδα και εκφράσεις της ζωής τους.
       Το κύριο δεδομένο που θα πρέπει να συνειδητοποιηθεί είναι ότι, αυτό καθ’ αυτό το γεγονός της κρίσης που μας προκαλεί περισσότερο ή λιγότερο έντονες τοξικές ψυχικές αντιδράσεις, αναφέρεται στην εξωτερική (ποσοτική) ζωή μας.
(Σημ. Ο προαναφερόμενος στον υπότιτλο επιστημονικός φορέας, ο οποίος έχει διαμορφώσει και εκφράζει στην Ελλάδα το παγκόσμιο ρεύμα της φιλοσοφικής ψυχολογίας το οποίο δρα μέσα στα πλαίσια της εφαρμοσμένης ψυχολογίας και συμβουλευτικής, έχει διαμορφώσει κάποιες βασικές αρχές που χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο και τη ζωή του, τις οποίες επεξεργάζεται στις ομάδες αυτογνωσίας που κάνει. Μία από αυτές τις αρχές μας λέει ότι «ο άνθρωπος ζει ταυτόχρονα μια «διπλή ζωή, μία εξωτερική και μία εσωτερική. Η ουσιαστική ζωή του ανθρώπου είναι η εσωτερική (ή ποιοτική). Η εξωτερική οφείλει να υπηρετεί και να προάγει την εσωτερική». (Η εξωτερική ζωή δηλαδή εδώ, δεν αποτελεί, δεν πρέπει να αποτελεί, αυτοσκοπό στη ζωή μας αλλά μέσο ανάπτυξης και προαγωγής της εσωτερικής και ουσιαστικής ζωής του…)
       Εφ΄ όσον όμως τελικά η ζωή μας, στην πράξη, εστιάζεται τελικά και κατά κύριο λόγο στην εξωτερική (ποσοτική) αντί στην εσωτερική και ουσιαστική μας(ποιοτική) ζωή, θα πρέπει να εντοπιστεί σε ποια περίπτωση από τις παρακάτω ανήκω πραγματικά στα πλαίσια αυτής της κρίσης.
α΄ περίπτωση: Η εν λόγω κρίση αναφέρεται πράγματι σε ορισμένα εξωτερικάσυγκεκριμένα και υπαρκτά προβλήματα της ατομικής και κοινωνικής μου ζωής. Αναφέρεται με άλλα λόγια στην εξωτερική μου ζωή. Αυτά τα προβλήματα μπορεί να αναφέρονται, σ’ ένα α΄ βαθμό, σε μια μικρή ή μεγάλη συρρίκνωση των καταναλωτικών μου συνηθειών. Σ΄ ένα β΄ βαθμό, μπορεί να αναφέρονται σε μια μικρή ή μεγάλη δυσκολία ικανοποίησης πάσης φύσεως οικονομικών δεσμεύσεων και υποχρεώσεών μου. Και, τέλος, σ΄ ένα γ΄ βαθμό, μπορεί να αναφέρονται στην αιφνίδια αλλαγή των συνθηκών της ζωής μου, συνθηκών που θεωρούνται κοινωνικά αυτονόητες και θεμελιώδεις ανάγκες επιβίωσης, όπως π.χ. το να έχω εξασφαλίσει για μένα και την οικογένειά μου ένα πιάτο φαΐ την ημέρα και μια στέγη.
β΄ περίπτωση: Τα παραπάνω προβλήματα, και στα τρία επίπεδα (βαθμούς), μπορεί να βιώνονται, προκαλώντας ανάλογα περισσότερο ή λιγότερο έντονες τοξικές και ψυχοφθόρες αντιδράσεις στη ψυχή μου, σ’ ένα υποθετικό επίπεδο, δηλαδήθεωρητικά. Με μια δηλαδή προοπτική ότι αργά-γρήγορα θα «αγγίξουν» κι εμένα…
       Οι παραπάνω διεργασίες (συνειδητοποιήσεις), στο βαθμό που γίνουν σωστά, θα μου επιτρέψουν ανάλογα να αντιμετωπίσω το πρόβλημα αυτό πιο ελεύθερα, πιοαποτελεσματικά και τελικά πιο ρεαλιστικά, απαλλαγμένος δηλαδή από τις νοσηρές ψυχικές αντιδράσεις που προκαλούν τα βιώματα τόσο της α΄ όσο και της β΄ περίπτωσης (άγχος, ανασφάλεια, φοβίες και διάφορα άλλα πάθη , υπερβολές και διαστρεβλωτικές της πραγματικότητας καταστάσεις).
       Σ’ αυτή τη συνειδητή προσπάθεια αντιμετώπισης των τοξικών νοσογόνων συνεπειών της κρίσης, όπως αυτή οράται παραπάνω, θα βοηθήσει αποτελεσματικά και ο εντοπισμός των αιτίων που μας οδήγησαν σ’ αυτή. Με την παραπάνω πρόταση, γίνεται φανερό ότι η εν λόγω οικονομική κρίση εκτιμάται από την παρούσα άποψη ως σύμπτωμα μιας νοσογόνου κατάστασης.
      Αυτή καθ’ αυτή η νοσογόνος κατάσταση, το αίτιο δηλαδή, σύμφωνα πάντα με την ημετέρα άποψη, στοιχειοθετείται από τον εγωκεντρικό τρόπο με τον οποίο ζούσαμε τις τελευταίες δεκαετίες στην εξωτερική μας ζωή (σχέση με τους άλλους). Έναν τρόπο με τον οποίο ζούσαμε την κοινωνική μας ζωή αποβλέποντας κατά βάθος στο τι μπορώ να πάρω από τους άλλους αντί του τι μπορώ να δώσω στον άλλον που έχει ανάγκη. (Στη θέση του «άλλου» μπορεί εδώ να είναι ένα πρόσωπο, μια ομάδα ή κατηγορία ανθρώπων ή ακόμα και ολόκληρο το κράτος ή η ελληνική κοινωνία…)
       Και αυτό όμως το αίτιο, το οποίο αναφέρεται, σύμφωνα πάντα με την ημετέρα άποψη, στην εξωτερική ζωή του ανθρώπου, δεν αποτελεί το βαθύτερο αίτιο αυτής νοσηρής κατάστασης του ανθρώπου. Αυτό βρίσκεται ακριβώς στο μεγάλο άνοιγμα που υπάρχει μεταξύ των δύο εκφράσεων της ζωής του ανθρώπου, της εξωτερικήςκαι της εσωτερικής. Αυτή (η δεύτερη) θεωρείται, όπως αναφέρεται και στην αρχή αυτού του σημειώματος., η κύρια, η ουσιαστική, η ποιοτική ζωή του ανθρώπου στην οποία θα πρέπει, σύμφωνα με τη φύση του, να εστιάζει κατά κύριο λόγο τις προσπάθειες για συνεχή βελτίωση στη ζωή του ο άνθρωπος. Σ’ αυτό το θεμελιώδες αίτιο* οφείλεται το αναπόφευκτο λανθασμένο ζήσιμο του ανθρώπου στην εξωτερική του ζωή, με την εγωκεντρική του έκφραση και νοοτροπία που έχει δημιουργήσει.. Μία νοοτροπία εγωκεντρική, καταναλωτική, ηδονοθηρική και αδιάφορη στον πόνο και τα προβλήματα του άλλου η οποία, σαν την πανούκλα,ξαπλώνεται και διαμορφώνει σιγά-σιγά, χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει, όχι φυσικά μόνο τη δική μας αλλά όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο. Μία νοοτροπία για τη δημιουργία της οποίας ευθυνόμαστε όλο μας (ποιος περισσότερο και ποιος λιγότερο είναι δευτερεύον) αφού δεχτήκαμε να υποκαταστήσουμε με αυτήν, μια άλλη νοοτροπία και τρόπο ζωής που είχαν οι πατεράδες μας, οι παππούδες μας και οι προπαππούδες μας. Μια νοοτροπία και έναν τρόπο ζωής διαμορφωμένο από κάποιους παραδοσιακούς ηθικούς κανόνες και αξίες που εξασφάλιζαν, αν μη τι άλλο, εκτός από τα αναγκαία και βασικά μέσα επιβίωσης, και μια αρμονική κοινωνική ζωή. Μια ζωή στην οποία, κατά κανόνα, δεν υπερτερούσε το εγώ και το μου, αλλά το εμείς και το μας. Και μια τέτοια σε γενικές γραμμές κοινωνική (εξωτερική) ζωή, δεν μπορεί παρά να αποτελεί έκφραση, καθρέφτισμα μια ανάλογης ποιοτικά εσωτερικής ζωής.
       Αν θέλαμε να συνοψίσουμε σε μια πρόταση αυτό το σημείωμα-περίληψη της προαναφερόμενης ομότιτλης διάλεξης, θα μπορούσαμε να πούμε τα εξής:
       Ορώντας με την παραπάνω θέαση το θέμα της οικονομικής κρίσης που εμφανίστηκε και αντιμετωπίζει σήμερα η κοινωνία μας, κρίση η οποία, προφανώς, δεν εμφανίστηκε ως …κατάρα ή εκ του μηδενός και «τυχαία» στην κοινωνία μας, (την οποία μπορούμε να τη δούμε ως τον «αδύνατο κρίκο» μιας αλυσίδας που νοσεί ολόκληρη και την οποία, αργά-γρήγορα είναι βέβαιο ότι θα την ακολουθήσουν αναπόφευκτα, υπακούοντας στους πανίσχυρους νόμους της Παγκοσμιοποίησης, και άλλες κοινωνίες-«κρίκοι» με την ίδια νοοτροπία). Θα μπορούσαμε λοιπόν να δούμε αυτή την κρίση όχι μόνο ως ένα δεινό, για κάποιους περισσότερο και για κάποιους λιγότερο επώδυνο, το οποίο αναφέρεται στην εξωτερική μας ζωή αλλά, παράλληλα, και ως ένα…δώρομια ευκαιρία για αλλαγή αυτής της νοσηρής νοοτροπίας της κοινωνίας μας. Μιας νοοτροπίας η οποία φθείρει και καταστρέφει αδιόρατα και, το χειρότερο, καταστρέφει…ευχάριστα πρώτα τον εσωτερικό (ποιοτικό ή πνευματικό) άνθρωπο, τον «δημιουργό» αυτής νοοτροπίας και, στη συνέχεια, καταστρέφει και τον κοινωνικό ιστό των κοινωνιών του, την εξωτερική του δηλαδή ζωή την οποία ζει παράλληλα με την εσωτερική (ή ατομική).
ΠΗΓΗ

Πρακτικές συμβουλές για την Ψυχή

 

Πρακτικές συμβουλές που μας προστατεύουν από την εμφάνιση ψυχικών διαταραχών, όπως μόνιμο άγχος, κατάθλιψη κ.α. και ταυτόχρονα βελτιώνουν την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής (σχέση με τον εαυτό, σχέση με τους άλλους)
Να είστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό σας μόνο όμως όταν αυτός έχει κριθεί και αξιολογηθεί ειλικρινά από εσάς και όχι από άλλους…
* * *
Μην ταυτίζεστε ποτέ με πρόσωπα ή πράγματα σα να πρόκειται να τα έχετε απόλυτα «δικά σας» για πάντα…(ο όρος «δικό μου» στη ζωή του ανθρώπου έχει πάντα σχετική έννοια…)
* * *
Έχετε πάντα υπ’ όψη σας ότι «δεν είναι τα πράγματα που μας ταράζουν (πρόσωπα, γεγονότα, ιδέες κλπ) αλλά η άποψη που έχουμε εμείς γι’ αυτά…»
* * *
Στο βαθμό που νοιάζομαι για την καλή και υγιεινή θρέψη του σώματός μου, θα πρέπει να νοιάζομαι εξ ίσου (τουλάχιστον) και για την καλή και υγιεινή θρέψη και της ψυχής μου (τον συναισθηματικό μου κόσμο) και του πνεύματός μου (τον πνευματικό ή νοητικό μου κόσμο)…
* * *
Να προτιμάτε πάντα να κάνετε ό,τι ωφελεί πραγματικά την πολύπλευρη ύπαρξή σας παρά ό,τι την ευχαριστεί. Και αυτό γιατί το κέρδος του ωφέλιμου μένει ενώ η ευχαρίστηση είναι πάντα πρόσκαιρη…
* * *
Από την άλλη δε μεριά, μην αποφεύγετε ποτέ τον πόνο (κόπο, στέρηση, στεναχώρια κλπ) χωρίς να δείτε μήπως πίσω από αυτόν υπάρχει όφελος…
* * *
Μην απαιτείτε με κάθε τρόπο από τους άλλους πράγματα (υλικά, συναισθηματικά νοητικά) τα οποία αυτοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να σας δώσουν…
* * *
Αποφεύγετε άσκοπους (μη δημιουργικούς) ανταγωνισμούς και συγκρίσεις με τους γύρω σας…
* * *
Τέλος, έχετε πάντα στο νου σας ότι, η καλή σας σχέση με τους άλλους περνάει μέσα από τη γνώση και την καλή σας σχέση με τον εαυτό σας…
——————–
——————————

Επιλέγοντας πράξεις αγάπης αντί για λόγια χωρίς τέλος….

Έλεγα χθες για τη διαφορά μεταξύ κλασικού «γάμου» και πνευματικής σχέσης…

Έλεγα χθες για τη διαφορά μεταξύ κλασικού «γάμου» και πνευματικής σχέσης…

 

θα έχουμε να λέμε φαντάζομαι για καιρό επί του θέματος…
ας πούμε λοιπόν μερικά ακόμη σχετικά:
Κατ΄αρχήν η βασική διαφορά ανάμεσα στο «παλιό μοντέλο σχέσεων» και του νέου θα μπορούσαμε να πούμε πως εντοπίζεται κυρίως σε δύο βασικά σημεία:

 

  • Οι ενέργειες αγάπης αντικαθιστούν την ανάγκη λεκτικής επικοινωνίας στη σχέση, ως εργαλείο εμπλουτισμού της ίδιας της σχέσης, αλλά και μέσο αντιμετώπισης «προβλημάτων»
  • Το επίκεντρο της προσοχής μας στην πνευματική σχέση μεταβιβάζεται από τη σχέση και την επικοινωνία εντός της, στο ατομικό πνευματικό μας μονοπάτι.
Σε κάποιους ίσως να μοιάζει εγωιστικό το δεύτερο αυτό σημείο, ωστόσο ας μη γελιόμαστε: μόνο για τον εαυτό μας μπορούμε να πετύχουμε πράγματα και μόνο όσα πετυχαίνουμε σαν ΑΤΟΜΑ μπορούν να εμπλουτίσουν και τις ίδιες τις σχέσεις μας…
Κάθε τι άλλο βασίζεται μάλλον σε φόβους και εξαρτήσεις που φώλιασαν εντός μας επί τόσους αιώνες που επικράτησαν άλλα μοντέλα σχέσεων…
Όσων αφορά το πρώτο σημείο:
Φυσικά και είναι επιθυμητή και άριστη εάν ήδη υπάρχει η λεκτική επικοινωνία σε ένα ζευγάρι. Ωστόσο όλοι θα παραδεχόμασταν πως η «επικοινωνία» στα ζευγάρια σε μεγάλο βαθμό εστιάζεται στην εξομάλυνση μη λειτουργικών καταστάσεων ή επίλυσης προβλημάτων…
Στην πνευματική σχέση ωστόσο, αντί να εστιάζουμε στην ύπαρξη ή ανυπαρξία της επικοινωνίας ή των θεμάτων της σχέσης καλούμαστε να αναρωτιόμαστε σε κάθε στιγμή, «τι θα έκανα εάν καλούμουν να ενεργήσω σύμφωνα με τις υψηλότερες πνευματικές μου αξίες»?
Η απάντηση σαφώς και δεν μπορεί να έρθει μέσα από περισσότερα λόγια ή συζητήσεις ανάμεσα στο ζευγάρι. Η απάντηση είναι να βρίσκουμε μια ενέργεια αγάπης σε κάθε περίπτωση, η οποία να εκφράζει την πνευματική μας υπόσταση και να επιδρά δραστικά και στη σχέση μας….
Για να εκφραστούμε μέσα από ενέργειες αγάπης, εννοείται πως χρειάζεται να παρατηρούμε τον εαυτό μας και να ζούμε στο τώρα, επιλέγοντας να μην αρνούμαστε τα συναισθήματα μας, αλλά και να μην μας κινούν με τρόπο που να εκτονώνει στον σύντροφο μας τη δυσαρέσκεια, το θυμό, το φόβο, τη ζήλια, τα νεύρα ή όποιο άλλο συναίσθημα… Το παρατηρούμε και αναζητούμε τη ρίζα τους, δίχως να επιλέγουμε τη μομφή ή να ζητάμε να έχουμε «δίκιο». Αν επιλέγουμε την αγάπη βρίσκουμε τρόπο να χειριστούμε και τα συναισθήματα μας με τρόπο τέτοιο που να μην καταλογίσουμε την ευθύνη στους άλλους… (προσοχή! δε μιλώ για κουκούλωμα και καταπίεση συναισθημάτων…!)
Αυτό σημαίνει φυσικά πως αντί να συζητάμε και να λογοφέρνουμε για κάτι που δεν μας άρεσε στη συμπεριφορά του άλλου ή να καυγαδίζουμε επειδή «δεν αλλάζει» …
επιλέγουμε τρόπους που να αποτελούν την πρακτικά εφαρμοσμένη πνευματικότητα μας στη σχέση μας. Αυτό γίνεται όταν επικεντρωμένοι εντός μας εκφράζουμε ανά πάσα στιγμή τον πνευματικό μας εαυτό και δεν παρακινούμαστε από την τάση «επίλυσης προβλημάτων» της σχέσης ή «διόρθωσης του συντρόφου» μας.
Π.χ. αν άργησε ο σύντροφος μας στο ραντεβού και νιώθουμε το θυμό να ανεβαίνει όσο λείπει… αντί να αρχίσουμε τη λογοκρισία μόλις φτάσει, επιλέγουμε να φερθούμε με αγάπη… δίχως κουβέντα για το γεγονός… Στη διάρκεια η αγάπη που ρέει ανάμεσα στο ζευγάρι φανερώνει πως σε τελική ανάλυση δεν παίζει ρόλο που άργησε ή γιατί άργησε… αυτά είναι μόνον σημεία που θέλει η λογική μας να αναλύει … «για να έχει δίκιο»…
Τι είναι αυτό που κάνει μια ενέργεια μας «ενέργεια αγάπης»?
Κάθε τέτοια επιλογή μας χαρακτηρίζεται από το γεγονός πως
  • κίνητρο είναι η δίψα μας για πνευματική ανάπτυξη.
  • Είναι μονομερής (δε χρειάστηκε να συμφωνήσουμε)
  • Απαιτεί πειθαρχία και  θέληση
  • έχει μια χροιά πειραματισμού
Αύριο η συνέχεια…
να μη σας κουράζω καλοκαιριάτικα… :)
Απλά να θυμάστε: ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν τελειωμένα και εκνευριστικά, ακόμη και δίχως καμία συζήτηση επ΄αυτού, το να γίνει η σχέση μας πνευματική αποτελεί απόφαση που μπορούμε να πάρουμε εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας!

Κι αυτό αποτελεί βαθύτατη πνευματική πράξη και επίγνωση!

Πνευματικές Σχέσεις – Το νέο μοντέλο σχέσεων

«Το αρχέτυπο του Γάμου δεν είναι πλέον λειτουργικό. Αντικαθίσταται από ένα νέο αρχέτυπο που σχεδιάστηκε ώστε να υποστηρίζει την πνευματική ανάπτυξη. Αυτό είναι το αρχέτυπο της πνευματικής ή ιερής συντροφικότητας.» – Gary Zukov

Κατά ανάλογο τρόπο ο Scott Peck  το 1977  έγραφε για την αγάπη στο «The Road less traveled» πως

«Αγάπη  είναι η θέληση  να επεκτείνουμε τον εαυτό μας με στόχο  να θρέψουμε τη δική μας  πνευματική ανάπτυξη ή την πνευματική ανάπτυξη ενός άλλου»

 

Όλοι μας αναγνωρίζουμε τη μεταβατική περίοδο που περνούν οι οικογενειακοί θεσμοί, ο θεσμός του γάμου και γενικότερα οι μορφές των σχέσεων μας. Άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο αναγνωρίζουν τη δίψα τους για ψυχική και πνευματική επαφή… και σπάνια τη βρίσκουν στα όρια του γάμου τους…

 

Η πνευματική εγγύτητα και υποστήριξη δυστυχώς σπάνια αποτελεί συστατικό των σημερινών ζευγαριών κι έτσι, ενώ ίσως κάποιοι έχουν βολευτεί ή έχουν συμβιβαστεί στη ζωή τους, η ψυχή επαναστατεί και αναζητά διέξοδο για τις ελλείψεις της… Αναζητά την αλήθεια και την ελευθερία της να Είναι…

 

Τα έντονα ρεύματα αναζήτησης, αυτογνωσίας και πνευματικότητας δεν αφήνουν στάσιμες τις ανθρώπινες σχέσεις. Τις παρασύρουν και τις μετουσιώνουν. Κάποιες σχέσεις αντέχουν τη μετουσίωση, κάποιες άλλες όχι…

 

Πολλοί παρασύρονται και αναζητούν μονίμως το ‘άλλο τους μισό» με βάση τα παλιά πρότυπα…

όμως -θέλοντας ή μη- η αλλαγή είναι εδώ και πρέπει να τη δούμε κατάματα…

 

Αναζητώντας την πληρότητα εντός μας, επιδιώκοντας την πνευματική μας εξέλιξη, διψώντας για αλήθεια και φως, δεν μπορούμε να συντηρούμε το παλιό… όταν αυτό δεν φέρει τα σημάδια της μετουσίωσης. Συχνά το ερώτημα που παραμένει είναι αν μπορεί να «σωθεί» ο γάμος μας, ενώ η αλήθεια είναι πως μόνον η ατομική μας «σωτηρία και εξέλιξη» μέσα από την ύπαρξη πνευματικής αλληλοϋποστήριξης ανάμεσα στο ζευγάρι είναι αυτό που μετρά.

Αν και οι δύο σύντροφοι στοχεύουν στην προσωπική τους εξέλιξη και το άνοιγμα της συνείδησης τους, αν μπορούν να είναι πνευματικοί σύντροφοι μέσα στο γάμο τους, τότε ναι, όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα…

 

Αν αναζητάμε να θεραπεύσουμε απλά ότι δεν μας αρέσει…. Αν μένουμε δέσμιοι των φόβων μας και συνεχίζουμε να σκαρφιζόμαστε νοητικές στρατηγικές για τη «βελτίωση» της σχέσης και της συμβίωσης μας μέσα στο γάμο… «λάθος δρόμο πήραμε καρδιά μου»…

 

Ο νους οφείλει να υποκλίνεται στη σοφία της καρδιάς. Όσο κι αν καταπιέζουμε την αλήθεια μας ή αν θέτουμε χρονικές προθεσμίες και παρατάσεις ή όρους και όρια, αυτά δεν θα βοηθήσουν το «παλιό μοντέλο του γάμου» να επιβιώσει… Οφείλουμε να βρούμε τη γενναιότητα και το θάρρος να δούμε την αλήθεια μας και να πορευτούμε με ακεραιότητα, όσο δύσκολο κι αν μοιάζει αρχικά.

 

Μέσα μας γνωρίζουμε αν παραμένουμε σε μια σχέση από φόβο και εξάρτηση,  επειδή δεν αντέχουμε την ευθύνη της ελευθερίας και της υπευθυνότητας μας… Μέσα μας γνωρίζουμε αν η σχέση μας επιδέχεται ¨θεραπείας» ή αν μας πρόσφερε ήδη ότι είχε να μας προσφέρει και καλούμαστε να πάμε παρακάτω – και δεν το κάνουμε απλά επειδή φοβόμαστε…

Μέσα μας γνωρίζουμε αν σεβόμαστε τον εαυτό μας ή αν σκλαβώσαμε οικειοθελώς την ψυχή μας και την εξέλιξη της…. από φόβο και αδυναμία…

 

 

 

 

 

Με ποιο τρόπο όμως διαφέρει μια πνευματική σχέση από το παλιό μοντέλο σχέσεων και τον κλασικό γάμο?

 

Οι ακόλουθες δηλώσεις  από το βιβλίο της Σούζαν Πέιτζ αποτελούν έναν τρόπο που μας βοηθά να δούμε τις ριζικές αυτές  διαφορές:

  • Στο παλιό μοντέλο, προοδεύεις συνομιλώντας με τον σύντροφο σου και στηρίζεσαι στις επικοινωνιακές δεξιότητες της σχέσης.
  • Στην Πνευματική σχέση, η πρόοδος σημειώνεται επιλέγοντας πνευματικές ενέργειες που εκπορεύονται από τον εαυτό σου.
  • Στο παλιό μοντέλο, στόχος σας είναι να λύσετε τα προβλήματά σας.
  • Στην Πνευματική σχέση στόχος είναι να ξεπεραστούν τα προβλήματα μέσα από ένα νέο επίπεδο συνείδησης.
  • Στο παλιό μοντέλο, ο στόχος είναι να βελτιωθεί η σχέση, να μετακινείται από δυσλειτουργικές σε λειτουργικές καταστάσεις, να ευδοκιμεί.
  • Στην Πνευματική σχέση  ο στόχος είναι, για κάθε εταίρο, να εξελιχθεί και να αναπτυχθεί πνευματικά.
  • Στο παλιό μοντέλο, θέλεις να λύσεις τα προβλήματα, ενθαρρύνοντας το σύντροφό σου να αλλάξει.
  • Στην Πνευματική σχέση  ενθαρρύνεις τον εαυτό σου να αλλάξεις εσύ ο ίδιος.
  • Στο παλιό μοντέλο, βασίζεσαι στο μυαλό σου. Προσπαθείς να καταλάβεις τα πράγματα, σχεδιάζεις στρατηγικές, αναζητάς λύσεις, επιθυμείς να διατηρείς τα πράγματα υπό έλεγχο,  και γενικά δημιουργείς πολύ θόρυβο μέσα στο κεφάλι σου.
  • Στην Πνευματική σχέσηεπιβάλεις ηρεμία στο μυαλό σου και βασίζεσαι στην εσώτερη σοφία του σώματος σου. Παύεις να προσπαθείς να καταλάβεις και να αλλάξεις τα πράγματα και δίνεις προσοχή σε αυτό που είναι.
  • Στο παλιό μοντέλο, επικεντρώνεσαι στις διαφορές μεταξύ σας και αναρωτιέσαι: «Πώς μπορούμε να διορθώσουμε ό,τι είναι λάθος;»
  • Στην Πνευματική σχέση αναζητάς τα κοινά, την ομοιότητα και την ενότητα. και αναρωτιέσαι: «Με ποιό τρόπο είμαστε και οι δύο μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας; Πόσο ίδιοι είμαστε;»
  • Στο παλιό μοντέλο η συνεχής αναζήτηση της βελτίωσης σε κρατά σε μια μόνιμη κατάσταση δυσαρέσκειας. -Πιστεύεις πως μπορείς να την κάνεις καλύτερη.
  • Στην Πνευματική σχέση η κατάσταση της δυσαρέσκειας είναι το πρόβλημα. Ξεκινάς με την αποδοχή.
  • Η σταδιακή αλλαγή είναι αργή και παλιό μοντέλο. Οι παλιές συνήθειες πεθαίνουν δύσκολα. Η πρόοδος είναι σταδιακή. Δεξιότητες επικοινωνίας στη Σχέση απαιτούν πρακτική.
  • Στην Πνευματική σχέσημια εσωτερική, ατομική, μετατόπιση μπορεί να δημιουργήσει «θαυματουργή» αλλαγή σε μια στιγμή. Μπορείς να κάνεις άλματα και να πεις π.χ.: «Ήμουν τυφλός, αλλά τώρα βλέπω.»
  • Στο παλιό μοντέλο, υπάρχουν όρια για το πόσο ευτυχισμένοι μπορούν να είναι δύο άνθρωποι μαζί για πολλά χρόνια.
  • Στο Πνευματική σχέσης, η χαρά της σύνδεσης είναι απεριόριστη.
  • Στο παλιό μοντέλο, οι σχέσεις είναι «σκληρή δουλειά».
  • Στην Πνευματική σχέσηη πνευματική ανάπτυξη είναι σκληρή δουλειά, οι σχέσεις είναι μια χαρά.
  • Στο παλιό μοντέλο, πιστεύεις ότι πρέπει να είσαι παντρεμένος/-η με το σωστό άτομο.
  • Στην Πνευματική σχέσηγνωρίζεις ότι πιο σημαντικό από το να έχεις το σωστό σύντροφο, είναι, να είσαι εσύ ο κατάλληλος σύντροφος.
  • Στο παλιό μοντέλο, αν θέλεις περισσότερα από το σύντροφό σου, πρέπει να μάθεις να ζητάς αυτό που θέλεις, χρησιμοποιώντας καλύτερες δεξιότητες επικοινωνίας στη σχέση.
  • Στην Πνευματική σχέση αν θέλεις περισσότερα, δίνεις περισσότερα.
  • Στο παλιό μοντέλο, είναι αδύνατο να εργαστεί κανείς για τη σχέση ή να σημειωθεί οποιαδήποτε πρόοδος, παρά μόνο εάν αμφότερα τα μέρη είναι πρόθυμα να μιλήσουν.
  • Στην Πνευματική σχέσητο πνευματικό ταξίδι ενός μέλους του ζεύγους μπορεί να δημιουργήσει σημαντικές αλλαγές στη σχέση. Μπορεί να επιλέξει μονομερώς πνευματικές ενέργειες και δράσεις ή να προσφέρει πνευματική καθοδήγηση, συχνά δίχως να πει ούτε μια λέξη στον άλλο.
  • Στο παλιό μοντέλο, προσεγγίζεις τα προβλήματα με την ερώτηση, «ποιος είναι σωστός και ποιος λάθος; Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο; Ποιος πρέπει να αλλάξει;».
  • Στην Πνευματική σχέση δεν έχει σημασία το δίκιο και το σωστό. Προσεγγίσουμε τα προβλήματα με την ερώτηση: «Άσχετα από το ποιος έχει δίκιο, τι μπορώ να κάνω εγώ για να σημειωθεί μια θετική διαφορά;»

 

 

 

 

Τα όρια της αντίληψης (ντοκιμαντέρ)


 

 

Είμαστε περικυκλωμένοι από μυστηριώδεις κόσμους.

 

Κόσμοι κρυμμένοι από εμάς, τα μεγέθη τους, πολύ μικρά ή πολύ μεγάλά για να παρατηρήσει.Αλλά τώρα είναι δυνατό να δούμε αυτούς τους κόσμους.

Τι έχει αλλάξει τις αντιλήψεις μας; Τεχνολογία; Επέκταση φυσικων μας αισθήσεων, πηγενοντας μας σε ένα εκπληκτικό ταξίδι από τον κόσμο μας μέσα από παράξενα κόσμους απο τα μικρότερα και μέχρι τα μεγαλύτερα στοιχεία της δημιουργίας …


Πηγή…

 

 

Η Πτώση, η Δοκιμασία και ο Ιερός Γάμος

 


 

https://i2.wp.com/www.astrology.gr/media/k2/items/cache/66ac7008ec613fa985db8d0a9c1c82e7_L.jpg

Η περιπλάνηση της Ψυχής στην αναζήτηση της ολοκλήρωσης…

 

Ο Έρως, λένε, έχει φτερά για να πετάει η Ψυχή μαζί του προς το θείο. Nα παρατηρεί την ομορφιά παντού γύρω της και να θυμάται τη θεϊκή καταγωγή της!

Συνεχίζουμε τη διήγηση της περιπλάνησης της νεαρής Ψυχής στα μονοπάτια της υπαρξιακής αναζήτησής της, και τη σκληρή δοκιμασία της, μέχρι να φτάσει στην ελευθερία και την ευτυχία.

luxnari

Ο Έρως προειδοποιεί ξανά και ξανά την αγαπημένη του για τη σκληρή δοκιμασία που την περιμένει και για τη μάχη σώμα με σώμα που της στήνει η μοίρα της, και την εκλιπαρεί να αποφύγει τις φαρμακερές αδερφές της και να σώσει, την τελευταία στιγμή, τους δυο τους και το παιδί τους από τη συμφορά που κρέμεται από πάνω τους. Όμως η Ψυχή δεν βλέπει ότι οι φθονερές αδερφές της, σα να μην ήταν αίμα της, την πλησιάζουν σαν Σειρήνες έτοιμες να την ξελογιάσουν και τελικά να την κατασπαράξουν. Εύπιστη και ευάλωτη, η νεαρή Ψυχή πείθεται ότι ο αγαπημένος της είναι φίδι τρομερό, δράκος φαρμακερός, όπως είχε προβλέψει ο Χρησμός, και ότι της κάνει μάγια, για να την κρατάει φυλακισμένη. 


Τρομοκρατημένη η Ψυχή ζητάει τη βοήθειά τους, για να γλιτώσει, κι εκείνες βρίσκουν την ευκαιρία να πάρουν στην εξουσία τους τις σκέψεις της, και την πείθουν να σκοτώσει το τέρας τη νύχτα στον ύπνο του. Έντρομη η Ψυχή, αλλά και αποφασισμένη να γλυτώσει, πλησιάζει στο ύπνο του να τον σκοτώσει, μα το φώς του λυχναριού που κρατά, της αποκαλύπτει το εξαίσιο θέαμα, το πιο γοητευτικό απ’ όλα τα πλάσματα, τον ίδιο το θεό Έρωτα. Η έκσταση από το απερίγραπτο κάλλος του θεϊκού προσώπου, την κάνει απρόσεκτη, και καίει με το λυχνάρι της το θεό. Πετάγεται επάνω ο Έρως και απογοητευμένος από την προδοσία, πετάει μακρυά της. Η Ψυχή προλαβαίνει και πιάνεται απ’ το πόδι του και κρεμασμένη πετάει για λίγο μαζί του στα ουράνια. ‘Όμως δεν αντέχει πολύ, και εξαντλημένη αφήνεται να πέσει στο χώμα αναίσθητη.


[Οι «αδερφές» της Ψυχής συμβολίζουν τμήματα του εαυτού της. Είναι οι υλικές της δεσμεύσεις, οι ψυχικές εξαρτήσεις από το παρελθόν, οι φόβοι, οι αδυναμίες της, οι πεποιθήσεις, οι παλιές συνήθειες, η απατηλή καθοδήγηση του νου και των αισθήσεων. Είναι η πλάνη της φτωχής ανθρώπινης συνείδησης. Μετά την πρώτη αφύπνιση, ο νους οργανώνεται και αναλαμβάνει δυναμικά τον έλεγχο της ύπαρξης, στηριζόμενος στο φόβο και την αμφιβολία της ψυχής. 


Τα φτερά της πίστης της είναι πολύ αδύναμα και τρυφερά ακόμη και κλονίζονται με την παραμικρή σκέψη. Η ανησυχία θεριεύει γρήγορα και γίνεται αγωνία. Η θολωμένη της αντίληψη αμφισβητεί τις ίδιες της τις εμπειρίες από την ανύψωση και καταργεί τα βιώματα της θεϊκότητας που για λίγο έχει γευτεί. Αναιρεί τα ίδια της τα αισθήματα, όλα όσα έχει νοιώσει και αγαπήσει, όλα όσα την ανέβασαν στα ουράνια, έστω και για λίγο. Ακυρώνει το άλλο της μισό, τον Άπειρο Εαυτό της. Τότε η επιστροφή στα παλιά και γνώριμα προσφέρει ανακουφιστική σιγουριά.

 

 

Όχι όμως για πολύ. Η επιστροφή στην ύλη ισοδυναμεί πλέον με αφανισμό. Μόλις συνειδητοποιεί την προδοσία που επιτελεί στην ίδια της την ύπαρξη, αρπάζεται με πάθος από την ελπίδα, αλλά ο κλονισμός που έχει υποστεί είναι μεγάλος και η πτώση οδυνηρή.

 

 

Η Πτώση της Ψυχής, άλλοτε ως τιμωρία για το αμάρτημα των Τιτάνων(Ορφικά), άλλοτε ως προπατορικό αμάρτημα, αλλά και με πολλές άλλες αναφορές σε παραδόσεις και θρησκείες, αποτελεί αρχετυπικό στάδιο της πορείας της ανθρώπινης ψυχής. Εξάρσεις πνευματικότητας και προσωρινά πετάγματα δίνουν την ευκαιρία στην Ψυχή για στιγμιαίες υπερβατικές εικόνες, ένα παράθυρο προς την άλλη πλευρά, ένα στιγμιότυπο από την ολοκληρωμένη της μορφή. Αλλά η επίτευξη της ολοκλήρωσης, της ένωσης με τον Άπειρο Εαυτό της απαιτεί πολλή εκπαίδευση, επιμονή και ειλικρινή επιθυμία.]

erwsfeugei

Συντετριμμένη η Ψυχή από την ίδια της την αποτρόπαια πράξη, με θολωμένα τα λογικά της από τον σπαραγμό του χωρισμού, πέφτει στο ποτάμι να πνιγεί. Ευτυχώς την σώζει ο θεός Παν και με τα γλυκά και σοφά του λόγια, την συνεφέρνει και την παρηγορεί. Έτσι ξεκινά την περιπλάνησή της, αποφασισμένη πια να ξαναβρεί τον άντρα της. Πρώτα όμως μηνύει στην κάθε μία από τις αδερφές της χωριστά, ότι το θεριό που νόμιζαν, ήταν ο ίδιος ο θεός Έρως, κι ότι μετά από τον χωρισμό τους, ψάχνει μία από αυτές να παντρευτεί. Άμυαλες αυτές παρατούν τους άνδρες τους και τρέχουν παθιασμένες στο βουνό να συναντήσουν τη μοίρα τους. Σίγουρες ότι θα τις αναλάβει ο Ζέφυρος, βουτάνε στο κενό χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά κομματιάζονται στα βράχια και χάνονται για πάντα, όπως τους άρμοζε. 


Η βασανισμένη Ψυχή, συνεχίζει χωρίς ελπίδα, χωρίς ξεκούραση, χωρίς βοήθεια από τις θεές που τους ζητά, γιατί ενώ την συμπονούν, δεν μπορούν να πάνε κόντρα στο θέλημα της Αφροδίτης να την τιμωρήσει. Το μόνο που της μένει είναι να σταματήσει τη φυγή, και να παραδοθεί σκλάβα στη θεά, απαλύνοντας ίσως έτσι, με την υποταγή της, την οργή της θεάς. Η Αφροδίτη μαινόμενη, της στέλνει τις δούλες της Έγνοια και Θλίψη να τη βασανίσουν, και στη συνέχεια της αναθέτει δοκιμασίες υπεράνθρωπες και ανυπέρβλητες να διεκπεραιώσει, με κορύφωση την τελευταία, να κατέβει στον Άδη και να της φέρει λίγη από την κρέμα ομορφιάς της Περσεφόνης. Η Ψυχή ανήμπορη και απελπισμένη, έτοιμη να παραδοθεί στη μοίρα του χαμού της, βρίσκεται να δέχεται ανέλπιστες βοήθειες από την πλάση γύρω της, σε κάθε της προσπάθεια, ώσπου ολοκληρώνει και τον τελευταίο άθλο. 


Με την κρέμα ομορφιάς της Περσεφόνης στα χέρια, τελευταία στιγμή κυριεύεται από ασυγκράτητη περιέργεια, και χωρίς σκέψη, χωρίς δισταγμό, ανοίγει το κουτάκι, μήπως έτσι καταφέρει, με τη θεϊκή ομορφιά να ξανακερδίσει τον αγαπημένο της. Όμως το κουτί δεν έχει ίχνος ομορφιάς μέσα, μόνο λήθαργο βαθύ που την αγκαλιάζει σαν ομίχλη και την παραδίδει στον αιώνιο ύπνο.


[Η μετάνοια, η αυτοτιμωρία και η απόγνωση είναι συνήθεις αντιδράσεις της ανθρώπινης ψυχής, μετά από κάθε προδοσία του εαυτού της, στον αέναο κύκλο των προσπαθειών της για εξέλιξη. Μετά την αυτολύπηση όμως, βοηθούμενη από τα πρωτογενή ένστικτα της επιβίωσης (θεός Παν), αναλαμβάνει και επανέρχεται στον αγώνα. Αποφασισμένη πια και ξεκάθαρη στο σκοπό της, απαλλάσσεται από εσωτερικές συγκρούσεις, διαβολές και αμφιταλαντεύσεις (αδερφές). Μέσα από τη συντριβή και την ταπείνωση επιτυγχάνει την υποταγή της προσωπικότητας και την απελευθέρωση από την κυριαρχία του νου, με αποτέλεσμα την αφύπνιση και τη σύνδεσή της, κατευθείαν από την καρδιά, με την Πηγή, με τον Άπειρο Εαυτό της. Η εσωτερική δύναμη και καθοδήγηση της αφυπνισμένης ψυχής είναι πια αλάνθαστη και καθαρή. 


Οι θεοί δεν μπορούν να τη βοηθήσουν, πρέπει να τα καταφέρει μόνη της. Είναι ύβρις προς εκείνους να θέλει να βρεθεί δίπλα τους, αν δεν κάνει την απαιτούμενη πορεία αυτογνωσίας και πνευματικής ανέλιξης. Αυτό είναι το νόημα της οργής της Αφροδίτης και των δοκιμασιών που της επιβάλει. Χρειάζεται προσπάθεια για να γίνει αντάξιά τους. Όμως οι δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλεται, όσο απάνθρωπες και ανυπέρβλητες κι αν φαίνονται στην αρχή, τόσο στην πορεία μετατρέπονται σε μαθήματα, σε πλούτο εμπειρίας. Βοήθειές της είναι ταλέντα και ικανότητες που υπήρχαν πάντα μέσα της και τώρα αναδεικνύονται, και της χαρίζουν Γνώση και Δύναμη. Είναι η διαδικασία της Ωρίμανσης, με δώρο την Αυτογνωσία. Η κάθοδος στον Άδη είναι η έσχατη δοκιμασία, η αναμέτρηση με την έννοια του θανάτου. 


Η Περσεφόνη, μοιράζοντας τη ζωή της ανάμεσα στους δύο κόσμους, συμβολίζει την ανθρώπινη ψυχή, που μοιράζεται μεταξύ Θνητότητας και Αθανασίας. Περνώντας η Ψυχή στον κόσμο των πνευμάτων, αναμετράται με τον φόβο του θανάτου, τον φόβο του αφανισμού της υλικής υπόστασης, του Εγώ. Ο Ηρακλής, ο Ιάσων, ο Οδυσσέας και άλλοι ήρωες πέρασαν τη δοκιμασία του κάτω κόσμου, πριν ολοκληρώσουν την πνευματική τους ανύψωση, και αυτό το ίδιο μήνυμα μας χάρισε ο Χριστός με την θεία Ανάστασή του.


Όμως, ακόμη και μετά από την επιτυχημένη εξέλιξη, πάντα παραμένουν πειρασμοί. Ακόμη και την τελευταία στιγμή, κυριεύεται από ανασφάλεια για την αξία της ύπαρξής της, και νομίζει ότι χρειάζεται τα απαγορευμένα δώρα των θεών. Είναι όμως πια στο τέλος της διαδρομής, γι αυτό και αυτή που πέφτει σε λήθαργο είναι η γήινη προσωπικότητά της. Είναι ο ύπνος του παλιού εαυτού της, του Εγώ, το παλιό ένδυμα που αφήνει για πάντα πίσω της.]


telos

Ο Έρως κλειδωμένος στα διαμερίσματα της μητέρας του Αφροδίτης, έχει γιατρευτεί πια από τις πληγές που του προκάλεσε η Ψυχή, όχι όμως και από τον έρωτά του για κείνη. Ξεγλιστράει λοιπόν κρυφά και πετώντας συναντά την αγαπημένη του, βυθισμένη σε ύπνο απόκοσμο. Την παίρνει στην αγκαλιά του και με γλυκά φιλιά εμφυσά μέσα της θεία πνοή. Με τη μεσολάβηση του Δία, καταφέρνει και κάνει δεκτή την Ψυχή ανάμεσα στους θεούς.


Στους μεγαλόπρεπους γάμους τους, οι θεοί προσφέρουν στη Ψυχή Νέκταρ και Αμβροσία, ενώ η χορωδία των Μουσών συνοδεύει το ζευγάρι στην αιώνια ένωσή τους.

Και όταν έρχεται ή ώρα, γεννιέται η Ηδονή, κόρη του αθάνατου ζεύγους, του Έρωτα και της Ψυχής.


[Η δοκιμασία της Ψυχής μεγάλη και η πορεία της δύσκολη, αλλά στο τέλος η θεϊκή βοήθεια προσφέρεται απλόχερα και τα δώρα είναι αντάξια της προσπάθειας και της πίστης της. Η Ψυχή, ανυψωμένη , με πλήρη συνείδηση, συναντάται πλέον με τον Άπειρο Εαυτό της. Επέρχεται η απόλυτη ένωση των δύο πλευρών της, του αρσενικού και του θηλυκού, και εορταστικά τελείται ο Ιερός Γάμος, η άρση του προαιώνιου διαχωρισμού. Γαμήλιο δώρο η Αθανασία, η Θέωση. Η Ψυχή λούζεται με το φως της Γνώσης, της Ενθύμησης της θείας καταγωγής της, και ανεβαίνει στους ουρανούς. Αυτό είναι δώρο από τις Μούσες, κόρες του Δία και της Μνημοσύνης, του υπέρτατου Νοός και της θεϊκής Ανάμνησης. Καρπός αυτής της ένωσης είναι η αιώνια Ηδονή, η ψυχική και πνευματική ευδαιμονία, που πηγάζει από την ολοκλήρωση, από την επαφή με την αιώνια Πηγή, από την ένωση με το Θεό.]


Καλό ταξίδι σε όλες τις ψυχές- οδοιπόρους!

 

 


 

ΠΗΓΗ: 24ωρο: Η Πτώση, η Δοκιμασία και ο Ιερός Γάμος http://24wro.blogspot.com/2012/04/blog-post_3109.html#ixzz1zG9ZROg6

  • Θέματα

  • Αρχείο

  • ετικέτες

  • Διάβασαν και σχολίασαν…

    τοξότισσα στο Φθόριο: δηλητήριο στην οδοντόπ…
    Thalassa Karadeniz στο Τα τσάκρας και η σημασία τους…
    Thanos Gampli στο Νορβηγός πολιτικός προειδοποιε…
    xristianna στο Τα 14 επίπεδα- διαστάσεις του…
    η Τοξότισσα στο
  • Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 18 ακόμα followers

  • Δες τα άρθρα επιλέγοντας την ημέρα εγγραφής τους

    Μαρτίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Δημοφιλή άρθρα

  • Έγραψα με φως...

    Περισσότερες φωτογραφίες
  • Με την υψηλότερη βαθμολογία

  • RSS TOXOTIS

    • ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ... 23/03/2017
      Τί εννοούμε εκφέροντας αυτήν την λέξιν; Τί μάς διδάσκει; γράφει η Φωτεινή ΤυράσκηΗ πιό ευγενική επιδίωξις τού σκεπτομένου Ανθρώπου είναι η απόκτησις και ασφαλώς η διατήρησις τού πολυτίμου αγαθού, που ονομάζουμε ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.Η απόκτησίς της απαιτεί, ενίοτε, πολλούς σκληρούς και αιματηρούς αγώνες, ενώ η διατήρησίς της προϋποθέτει σύνεσιν, λογικήν, ευθυκρισίαν, υπ […]
    • Ξετίναξε άγχος, στρες, φόβους και μετατραυματικό στρες! 20/03/2017
      Σύγχρονες κοινωνίες ψυχικά τραυματισμένων ανθρώπων  της Βίκυς ΧρυσούΑν παρατηρήσει κανείς τη ζωή των ανθρώπων κατά τους τελευταίους αιώνες διαπιστώνει με σχετική ευκολία πως πλήθος τραυματικών εμπειριών ξεκινούν από την παιδική ηλικία και συνεχίζουν να συνοδεύουν την ενήλικη ζωή. Για να τραυματιστεί ένα παιδί ψυχικά δεν είναι απαραίτητο να έχει βιώσει ιδιαίτ […]
    • Η Νέα Ιατρική των Συγκινήσεων (με ευεργετική άσκηση που φρενάρει το στρες) 11/01/2017
      Ο ρυθμός της καρδιάς μας και η εκμάθηση ελέγχου του στρες μέσα από συνειδητό άνοιγμα της καρδιάς είναι το μέσο για υγεία σωματική και ψυχική. Αυτό υποστηρίζουν γιατροί, αλλά και ειδικά κέντρα πρόληψης, επιβεβαιώνοντας παράλληλα πρακτικές διαλογισμού, γιόγκα και εναλλακτικής προσέγγισης της υγείας μας.της Βίκυς ΧρυσούΕπίσημες έρευνες, αλλά και η καθημερινή εμ […]
    • Η νέα ασύρματη απειλή για τη δημόσια υγεία 01/01/2017
       O ΤΟΞΟΤΗΣ έχει αφιερώσει μέχρι σήμερα δεκάδες άρθρα και αναρτήσεις του στα θέματα που αφορούν τις βλαβερές και αόρατες ηλεκτρομαγνητικές συχνότητες, προσπαθώντας να ενημερώσει τους φίλους αναγνώστες ώστε να ευαισθητοποιηθούμε όσο το δυνατόν περισσότεροι... (βλέπε σχετικες ετικέτες)Ωστόσο η άγνοια ή η άνεση φαίνεται πως συνεχίζει προέχει στις επιλογές των αν […]
    • 2017~~~ 31/12/2016
      Αγαπημένοι μου φίλοι... εύχομαι το 2017 να γίνει έτος δημιουργικής συνεργασίας... με ομαδικούς στόχους που να εκπλρώνουν το ανώτερο καλό κάθε συμβαλλόμενου~ Εύχομαι οι παρωπίδες του εγωισμού να πέφτουν και στη θέση τους να δημιουργούνται συνδέσεις καρδιάς~~~ Εύχομαι ο καθένας μας να βρίσκει τη δύναμη που είχε ξεχάσει πως έχει και να μετατρέπει τις μέρες του […]
  • toxotissa-on twitter

    Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

  • ΜΕΤΑπληροφορίες

  • Trace my IP address